Πώς διαχειριζόμαστε τις μνήμες...

Από τον Ναύαρχο Ν. ΠΑΠΠΑ

Επίτιμο Αρχηγό ΓΕΝ

Κυβερνήτη του Α/Τ ΒΕΛΟΣ 73

.

35 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω κάποιες σκέψεις και αισθήματα που έχουν σχέση με το τότε και το σήμερα.
Την εξέγερση των νέων στο Πολυτεχνείο το 1973 πρέπει να τη θυμόμαστε και να την τιμούμε, όπως πρέπει να θυμόμαστε και να τιμούμε κάθε αγώνα για το σύνολο της κοινωνίας μας.
Δυστυχώς, στην εποχή του ατομισμού και της προσωπικής προβολής, όλοι οι αγώνες για το κοινό καλό είτε παραποιούνται και χρησιμοποιούνται κατά το ματαιόδοξο δοκούν του καθενός, είτε λησμονούνται αν δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα.
Έτσι, παραποιείται και εκφυλίζεται συστηματικά η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ‘λησμονείται’ η εξέγερση της Νομικής, λησμονείται και το Κίνημα του Ναυτικού.

Οι τρείς σημαντικότεροι σταθμοί της αντιδικτατορικής δράσης που οδήγησαν στην πτώση της χούντας.
Η εξέγερση κατά της χούντας στη Νομική Σχολή ήταν η θρυαλλίδα που ενεργοποίησε την απόφαση εκτέλεσης του σχεδιασμένου Κινήματος του Ναυτικού και το Κίνημα του Ναυτικού αναζωπύρωσε τη λαϊκή εξέγερση με αποκορύφωμα το Πολυτεχνείο.
Πέρα από την αλληλεπίδραση των ενεργειών, αυτές είχαν και ένα κοινό παρονομαστή, πολύ ‘ενοχλητικό’ για όσους θέλουν να τις εκμεταλλευτούν ‘πολιτικά’. Ήταν αυθόρμητες, συλλογικές και ανεξάρτητες κομματικών καθοδηγήσεων και μηχανισμών.
Στη σημερινή εποχή του ‘αμύνεσθαι περί …Πάρτης, τοις κείνων …χρήμασι πειθόμενοι’, η εξέγερση της Νομικής, το Κίνημα του Ναυτικού και η εξέγερση του Πολυτεχνείου θα πρέπει να προβάλλονται στις διαστάσεις τους που δείχνουν την αποτελεσματικότητα των αγώνων υπέρ του συνόλου, τον αγώνα των λίγων υπέρ των πολλών, χωρίς κομματικές και κλαδικές περιχαρακώσεις.
Οι εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο έχουν εκφυλιστεί τόσο από την τυποποίησή τους όσο και από την υπερεκμετάλλευση, τόσο εκ μέρους του πολιτικού συστήματος, όσο και από τα στοιχεία εκείνα που βρίσκουν ευκαιρία δημόσιας προβολής της κουκουλοφόρου καταστρεπτικής δράσης τους.
Το Κίνημα του Ναυτικού, γιορτάζεται κάθε χρόνο με μια λιτή και μη προβεβλημένη εκδήλωση επί του Αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ στο Φάληρο, εν πολλοίς μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η εξέγερση της Νομικής βυθίστηκε στη λήθη.
Αν θέλουμε, ως κοινωνία, να παιδεύουμε τους επερχόμενους, να βγάζουμε σωστά συμπεράσματα να παραδειγματιζόμαστε και να τιμούμε τους ανθρώπους που ‘αμύνονταν περί Πάτρης’, ας ξανασκεφτούμε ‘τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι’ το πώς διαχειριζόμαστε τις μνήμες.
Τιμή στους νέους και νέες του Πολυτεχνείου 73.

Αναζητώντας έναν Ομπάμα

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr - Καθημερινή 11/11/08

Εντάξει, το εμπεδώσαμε! Η Ελλάδα δεν έχει Ομπάμα. Αλλά σάμπως έχει Harvard για να εκπαιδεύσει ένα φοιτητή για να γίνει σαν το νέο ίνδαλμά μας; Σάμπως έχει «Harvard Law Review» για να ψηθεί στη διεύθυνσή του ένας νέος, ώστε να γίνει κάποια στιγμή σαν τον Ομπάμα; Ή μήπως έχει μη κυβερνητικές οργανώσεις σαν αυτές που δούλεψε στα νιάτα του ο Αφροαμερικανός γερουσιαστής, για να αποκτήσει τις πρώτες του πολιτικές εμπειρίες στις φτωχογειτονιές του Σικάγο; Και όλα αυτά τα ΜΜΕ που θρηνούν και οδύρονται για την απουσία ενός Ομπάμα από την Ελλάδα, μήπως πρέπει πρώτα να αναρωτηθούν: έχουμε media που θα συζητούσαν μια πολιτική πρόταση σαν του Ομπάμα; Ή μήπως έχουμε πολλές εκδοχές του «National Enquirer», Μέσα Ενημέρωσης δηλαδή που ασχολούνται με την πολιτική μόνο όταν «χωρίσει ο Θωμάς με τη Βαρβάρα και ο Νίκος ο ψηλός με τη Φανή».

Σύμφωνοι! Ο Ομπάμα είναι ένα εκπληκτικό φαινόμενο, αλλά δεν προέκυψε στο κενό. Ούτε καν από ένα σύστημα σαν της Ελλάδος. Διότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα (που ελεεινολογούν όλες οι ομιλούσες κεφαλές επειδή δεν παρήγαγε Ομπάμα) δεν είναι μια νησίδα στην ελληνική θάλασσα της αξιοκρατίας. Δεν είναι μια κηλίδα στον λευκό κόσμο των ελληνικών ΜΜΕ, των ελληνικών επιχειρήσεων και των ελληνικών θεσμικών φορέων. Είναι προϊόν τους. Οσο για τον νεποτισμό στην πολιτική, βεβαίως είναι υπαρκτός. Αλλά κοιτάξαμε την καμπούρα των ελληνικών πανεπιστημίων ή -ακόμη, ακόμη- των ελληνικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης;

Υπάρχουν τριακόσιοι άνθρωποι στη Βουλή και χιλιάδες που ασχολούνται με την πολιτική. Στατιστικά, κάποιος ή κάποια θα είναι σαν τον Ομπάμα. Μπορεί και περισσότεροι. Σίγουρα κάποιοι θα έχουν καλές ιδέες, ενδιαφέρουσες προτάσεις και εναλλακτικά σχέδια για διέξοδο από την πολλαπλή κρίση που ζούμε. Μόνο που δεν θα τους μάθουμε ποτέ. Βλέπετε, όλοι αυτοί που ελεεινολογούν το πολιτικό σύστημα επειδή δεν παράγει Ομπάμα, έχουν κάθε βράδυ στα παράθυρα εκείνους που βρίσκονται στον αντίποδα του Ομπάμα. Προτιμούν τη φασαρία των κενών σε περιεχόμενο πολιτικών, παρά τον μεστό πολιτικό λόγο που δεν κάνει «νούμερα» (αριθμητικά και μεταφορικά).

Αλλά ακόμη κι αν κάποιος αρθρώσει λόγο, το πιθανότερο είναι να περάσει απαρατήρητος και το χειρότερο να χλευαστεί: «τι λέει ο τύπος! Ξέρει πού ζει;» Γι’ αυτό καλά κάνουν όσοι λουφάζουν. Υπάρχει η φριχτή υποψία ότι όλοι αυτοί που εναγωνίως ψάχνουν τον Ελληνα Ομπάμα, μάλλον θέλουν να τον κατασπαράξουν...

Μαθήματα Ιστορίας: Τι είναι κραχ;

Μιας και πιθανόν να μην γνωρίζουν πολλοί πως είμαι επίκουρος καθηγητής της ΜπακαλοΟικονομίας στο Πανεπιστήμιο του ΣανΣεξ σας προσφέρω μια διαλεξούλα για να αντιληφθείτε την κατάσταση των ημερών μας:

World History: Crash!
(ορισμός)

1. Διαβάστε εδώ προσεκτικά.
2. Παρατηρήστε πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται
3. Διαπιστώστε τον τρόπο 80 χρόνια παγκόσμιας εμπειρίας νικήθηκαν από την παγκόσμια βλακεία.

Αντιγράφω το καλύτερο απ όλα:

Tο φθινόπωρο του 1929, ο Φίσερ έγινε ιδιαίτερα διάσημος για το συμπέρασμα που διατύπωσε και το οποίο απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα. Σύμφωνα μ’ αυτό, «οι τιμές των μετοχών έχουν φτάσει σ’ ένα σημείο που μοιάζει με ένα μόνιμα υψηλό όριο».

Aισιοδοξία εκφράστηκε και από τα Πανεπιστήμια του Xάρβαρντ, του Mίσιγκαν, το Oχάιο Στέιτ και ιδιαίτερα από ένα νεαρό οικονομολόγο του Πρίνστον, τον Tζόζεφ Σταγκ Λόρενς, ο οποίος, καθώς οι μετοχές έφταναν σε ένα πλαφόν, προέβη στο εξής σχόλιο, για το οποίο στη συνέχεια μιλούσε πολύς κόσμος: «H ενιαία κρίση των εκατομμυρίων ατόμων, των οποίων οι αξιολογήσεις λειτουργούν σε αυτή την αξιοθαύμαστη αγορά, το Xρηματιστήριο, είναι ότι προς το παρόν τουλάχιστον η αξία των μετοχών δεν είναι υπερβολική». Kαι κατέληξε με το ερώτημα: «Πού είναι εκείνοι που διαθέτουν την πολύπλευρη σοφία και η οποία θα τους δώσει τη δυνατότητα να πουν όχι στην κρίση αυτού του ευφυούς πλήθους;»

Α ρε προφήτη!!!!
Συμβαίνει και σήμερα... Το ζούμε καθημερινά...
Είναι αυτό που λέγεται.... "Δικτατορία των ηλιθίων"...

Μπορείς να τα βάλεις μαζί τους;

Υ.Γ. Δεν πιστεύω πως θα φτάσουμε στο ίδιο σημείο, να καταλήξουν οι μετοχές "κωλόχαρτα".. Ούτε να πωλούνται μεταχειρισμένες Cayenne για 1000€. H στοιχειώδης λογική λέει πως αυτή τη φορά θα προλάβουμε.. (καλά, δεν κόβω και το κεφάλι μου κιόλας...). Αν έχω να δώσω μια συμβουλή, αυτή είναι η εξής:

Το νού σας...

Δεν είναι μόνο οι μετοχές και οι τράπεζες που θα καταρρεύσουν... Πάντα όταν καταρρέει μια πυραμίδα, οι ψηλότερες πέτρες πέφτουν πάνω στη βάση...

ΓΟΥΑΟΥ!!!!!!! updated!!

Καταρχήν διαβάστε αυτό ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ!!! (εδώ το πρωτότυπο)

update:
Για τον τύπο μπορεί να διαβάσει κανείς εδώ. Μιας και λόγω τρεξίματος δεν προλαβαίνω να το μεταφράσω, και επειδή φοβάμαι μην χαθεί το αναδημοσιεύω από το ΣΚΑΪ:

"Καληνύχτα και καλή τύχη..."

(Αντι)γράφει ο Κώστας Ράπτης - 20/10/2008

Επαληθεύοντας τη χρησιμότητά της η "μπλογκόσφαιρα", κάποια στιγμή σε οδηγεί, από σύνδεσμο σε σύνδεσμο, σε κάτι που μπορεί και να σε αφήσει απλώς άφωνο. Κάτι στο οποίο δεν έχεις να προσθέσεις τίποτε περισσότερο από την ταπεινή τέχνη του αντιγραφέως. Όπως, ας πούμε, η αποχαιρετιστήρια επιστολή του Andrew Lahde.

Ιδρυτής και διαχειριστής ενός μικρού hedge fund υπό τον πομπώδη τίτλο "US Residential Real Estate Hedge V Class A", με έδρα τη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, ο Lahde έλαμψε την τελευταία διετία στο στερέωμα της εικονικής οικονομίας στοιχηματίζοντας στην κατάρρευση της φούσκας των αμερικανικών στεγαστικών δανείων και επιτυγχάνοντας αποδόσεις της τάξης του 1000%.

Τις προάλλες, ήρθε η στιγμή, να βγάλει όλη του τη χολή απέναντι στο σύστημα που τον έκανε πλούσιο, ανακοινώνοντας, με ένα κείμενο σπαρταριστού κυνισμού, την αποχώρησή του, η οποία άφησε τους πάντες άναυδους.

"Δεν χρειάζεται να προβώ σε άλλες προβλέψεις" μας λέει σε ελεύθερη μετάφραση ο δαιμόνιος Καλιφορνέζος "αφού όλες οι προηγούμενες δυσοίωνες προειδοποιήσεις μου ήδη βρίσκονται σε στάδιο επαλήθευσης.Πρόσφατα η Wall Street Journal παρέθεσε τη δήλωση του διαχειριστή ενός hedge fund, που επίσης κατέβαζε ρολά: "αν έμαθα κάτι από αυτή τη δουλειά, είναι ότι τη μισώ". Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο" συνηγορεί ο Lahde. "Εγώ μπήκα σε αυτή την ιστορία μόνο για το χρήμα. Δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό που συνιστούσαν όλοι αυτοί οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που τους σπούδασαν οι γονείς τους στα Yale και τα Harvard. Οι άνθρωποι αυτοί, ανάξιοι συχνά της εκπαίδευσης που (υποτίθεται ότι ) έλαβαν, αναρριχήθηκαν στην κορυφή της κυβέρνησης ή εταιρειών σαν την AIG, την Bear Stearns και την Lehman Brothers. Όλη αυτή η κατάσταση που ευνοούσε την αναπαραγωγή μιας Αριστοκρατίας, απλώς διευκόλυνε τα σχέδιά μου. Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική".

"Είναι πολλοί αυτοί που θα έπρεπε να ευχαριστήσω για την επιτυχία μου, αλλά τώρα δεν είναι η ώρα να το παίξω Χολυγουντιανός αστέρας" συνεχίζει ακάθεκτος ο Lahde "τα λεφτά που κέρδισα είναι επαρκής ανταμοιβή. 'Αλλωστε οι ίδιοι το γνωρίζουν ποιοι είναι".

"Δεν θα διαχειρίζομαι πλέον ξένα χρήματα. Έχω αρκετό δικό μου πλούτο για να διαχειρισθώ. Μερικοί άνθρωποι, που θεωρούν ότι έχουν εκτιμήσει με ακρίβεια την περιουσία μου θα απορήσουν που εγκαταλείπω το παιχνίδι με τόσο λίγα, συγκριτικώς, λάφυρα. Δεν πειράζει: ας συνεχίσουν άλλοι να κυνηγούν τα εννιαψήφια, δεκαψήφια ή εντεκαψήφια νούμερα. Άλλωστε οι ζωές τους είναι ένα χάλι. Συσκέψεις επί συσκέψεων, σε ένα πρόγραμμα φορτωμένο για τους επόμενους τρεις μήνες, με μόνη τους αναψυχή δύο εβδομάδες άδειας τον Ιανουάριο, που και αυτές τις περνούν κολλημένοι στα Blackberries τους. Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Σε πενήντα χρόνια δεν θα θυμόμαστε κανέναν τους. Πετάξτε τα Blackberries και απολαύστε τη ζωή".

"Παρακαλώ μην περιμένετε να απαντήσω στα μηνύματά σας. Όσο για το προσωπικό μου, μην ανησυχείτε, έχει όλο απορροφηθεί από άλλη εταιρεία, εκτός από ένα άτομο που έλαβε γενναία αποζημίωση".

"Δεν ενδιαφέρομαι πλέον" προστίθεται στην επιστολή "για οποιαδήποτε επιχειρηματική συμφωνία που τυχόν έχετε να μου προτείνετε. Η μόνη μου εκτίμηση είναι τα πράγματα θα πηγαίνουν όλο και χειρότερα για μερικά χρόνια ακόμη. Μου αρκεί να κάθομαι στην άκρη και να περιμένω. Άλλωστε με το να κάθομαι στην άκρη και να περιμένω, ήταν που έβγαλα χρήματα από την πανωλεθρία των στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου".

"Στο εξής, θα ασχολούμαι με την αποκατάσταση της υγείας μου από το στρες που συσσώρευσα τα τελευταία δύο χρόνια ή μάλλον όλη την προηγούμενη ζωή μου, προσπαθώντας να ανταγωνιστώ για μια θέση στο Πανεπιστήμιο, στα μεταπτυχιακά ή στην αγορά εργασίας, με όλους αυτούς που είχαν όλα τα πλεονεκτήματα (βασικά: πλούσιους γονείς) που εγώ δεν είχα. Είθε η αξιοκρατία να χαρακτηρίζει τη νέα διακυβέρνηση που χρειάζεται να εγκαθιδρυθεί".

"Μιλώντας για διακυβέρνηση, έχω μια ταπεινή πρόταση. Αναφέρομαι καταρχήν σε όλες τις νομοθετικές προτάσεις που έφθασαν την τελευταία δεκαετία στο Κογκρέσο, προκειμένου να χαλιναγωγηθούν οι πρακτικές χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που τώρα βρίσκονται εκτός λειτουργίας. Αυτά τα ιδρύματα γέμιζαν τα ταμεία και των δύο κομμάτων με αντάλλαγμα την καταψήφιση όλων των νομοθετημάτων που θα προστάτευαν τον απλό πολίτη - και όμως κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται για αυτό το αίσχος".

"Ο καπιταλισμός λειτούργησε για καμιά διακοσαριά χρόνια, αλλά οι καιροί αλλάζουν και τα συστήματα διαφθείρονται.Εικάζω ότι μετά τον Άνταμ Σμιθ και τον Τόμας Τζέφερσον θα υπήρξαν σε αυτή τη χώρα αρκετοί φιλόσοφοι που να ασχολήθηκαν με τη βελτίωση της διακυβέρνησης. Και μιας και ο Τζορτζ Σόρος φιλοδοξεί να περάσει στα χρονικά ως διανοητής και όχι απλώς ως πάμπλουτος, του προτείνω να συγκροτήσει ένα φόρουμ μεγάλων μυαλών που θα εμπνευσθεί ένα πολιτικό σύστημα o opo;io να υπηρετεί τα συμφέροντα τους κοινού ανθρώπου και να προσελκύει σε κυβερνητικές θέσεις τους καλύτερους, χωρίς το δέλεαρ της διαφθοράς. Ένα φόρουμ παρόμοιο με αυτό που δημιούργησε το λειτουργικό σύστημα Linux, χτυπώντας το μονοπώλιο της Microsoft." Όμως, ο Lahde δεν τα είχε πεί ακόμη όλα…

"Τέλος, όσο ακόμη διαθέτω ακροατήριο, θα ήθελα" μας λέει "να επιστήσω την προσοχή σας σε μια εναλλακτική πηγή ενέργειας και διατροφής. Δεν θα το δείτε στις διαφημίσεις της BP περί ανανεώσιμων πηγών, αλλά η κάνναβη χρησιμοποιείται εδώ και 5.000 χρόνια για να προσφέρει τροφή, ρουχισμό και οτιδήποτε παράγουν τα πετρελαϊκά προϊόντα. Μιλώ για την αρσενική κάνναβη και όχι για τη θηλυκή, που δίνει τη μαριχουάνα. Από κάνναβη υφάνθηκε η πρώτη αστερόεσσα και παρήχθη το χαρτί στο οποίο πρωτογράφτηκε το αμερικανικό Σύνταγμα. Χρησιμοποιούνταν από την αμερικανική κυβέρνηση μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε απαγορεύθηκε για ανεξιχνίαστους λόγους".

"Όσο για τη σατανική θηλυκή κάνναβη, τι να πώ; Σε αντίθεση με το αλκοόλ, προκαλεί λιγότερους καβγάδες στα μπαρ και λιγότερους ξυλοδαρμούς συζύγων. Γιατί απαγορεύθηκε αυτό το αβλαβές φυτό; Για να παρεμποδισθεί το πέρασμα στην χρήση άλλων ουσιών; Μα αυτή τη δουλειά κάνει το αλκοόλ, που τόσο διαφημίζεται σε τούτη τη χώρα. Η ερμηνεία μου είναι ότι η Αμερική των επιχειρήσεων, στην οποία ανήκει και το Κογκρέσο, προτιμά να καταναλώνουμε Ρaxil, Zoloft, Xanax και άλλα εξαρτησιογόνα προϊόντα που την κάνουν πλούσια".

Και καταλήγει ο πρώην μάνατζερ, μετά το αντιαπαγορευτικό του κρεσέντο: "οι πολιτικές μας μας έχουν καταστήσει περίγελω των Καναδών και των Ευρωπαίων, αλλά αυτό δεν πρόκειται να το μάθει κανείς παρακολουθώντας τα αμερικανικά ΜΜΕ. Ας αφήσουμε τις ρητορείες και ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να γίνουμε πραγματικά αυτάρκεις.

Αντίο και καλή τύχη.

Andrew Lahde"

Τι να του πεί κανείς;

R E S P E C T !

Ένα μεγάλο λάθος...

"Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου"
(προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας)

Κοίτα γύρω σου...

ο ήλιος κάνει τη φύση να λάμπει...
ο αέρας σου χαϊδεύει το πρόσωπο...
χαϊδεύεις τη γη και νιώθεις τη ζεστασιά της...
τα θαλάσσια ρεύματα ζωγραφίζουν το νερό...

Και για ενέργεια καίμε άνθρακα και πετρέλαιο!!! ?

Δεν το λέμε καλά.. πάμε πάλι:

Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου,
αλλά είμαστε ο πιο άχρηστος λαός της Ευρώπης..

+ Ekklisia Bank +

update 2: Ίσως η μόνη φορά που συμφωνώ απόλυτα με το Λαζόπουλο:

update H καταλληλότερη μουσική διαβάζοντας το άρθρο... /update

Βλέποντας τον τελευταίο καιρό καθημερινά να ξεφυτρώνουν "ύποπτες" ανταλλαγές ακινήτων, έχω αρχίσει να φορτώνω απίστευτα.. Μάλιστα το γεγονός το οποίο ξεχείλισε το ποτήρι είναι οι κατασκηνώσεις της Μονής Πετράκη στα καμμένα της Πάρνηθας (λες και η εκκλησία δεν έχει άλλα ακίνητα να κάνει τις κατασκηνώσεις της - πρέπει να αποχαρακτηριστεί η συγκεκριμένη έκταση). Ας έρθουμε λοιπόν σε ένα καίριο πρόβλημα, τη φορολογία της Εκκλησίας..

Για όσους βαρέθηκαν και δεν διάβασαν το link (κρίμα γιατί δείχνει ακριβώς πως συμπεριφέρθηκαν τα τελευταία χρόνια απέναντι της Εκκλησίας οι κυβερνήσεις), έχουμε φτάσει στο σημείο η Εκκλησία να φορολογείται με συντελεστή 0%. Όπως ακριβώς είναι γνωστό τοις πάσι, η Εκκλησία δεν παρουσιάζει επίσημα στοιχεία (ή ακόμα και αυτά που παρουσιάζει είναι τόσο αμφιλεγόμενα που δεν αξίζει να ασχοληθούμε), πλην ορισμένων ιδρυμάτων (πχ Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου και ελάχιστα άλλα). Στην Εκκλησία, δεν υπάρχουν ισολογισμοί, δεν υπάρχουν οικονομικοί ή λογιστικοί έλεγχοι (πλην ίσως στα κεντρικά της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπου θα πρέπει να είναι πολύ αφελής κάποιος για να τα πιστέψει - άλλωστε μεταξύ τους τρώγονται για κακοδιαχείριση) και κανείς δεν γνωρίζει που πάνε τα χρήματα των πιστών. Η κατάσταση οδηγεί στα εξής:

1. Κάποια (θα θελα να πιστεύω ελάχιστα) λαμόγια τρώνε με χρυσά κουτάλια
2. Το κράτος χάνει έσοδα (οι φορολογούμενοι είμαστε πάλι τα θύματα)
3. Η Εκκλησία χειροτερεύει μιας και με αυτόν τον τρόπο έλκει περισσότερα λαμόγια
4. Η Εκκλησία δεν μπορεί να ανατρέψει οτιδήποτε αρνητικό εναντίον της (π.χ. ας βρεθεί ένας να με πει ψεύτη ή άσχετο).

Το πιο αστείο γεγονός ήταν την προηγούμενη Κυριακή μιας και η Εκκλησία έβγαλε δίσκο για να ενισχύσουν οι πιστοί το Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας (μην πω καμμια κακή κουβέντα τώρα - αυτά βλέπω και βάζω πλώρη για την κόλαση). Μην μιλήσουμε για "αλληλεγγύη" και φιλανθρωπικό έργο ..

Μιας και είμαι διακεκριμένος μπακαλο-οικονομολόγος, ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Μια επιχείριση φορολογείται (περίπου - εδώ κολλάει το μπακάλικο) ως εξής:

(Έσοδα - Έξοδα) * α%,

όπου α είναι ο φορολογικός συντελεστής (στο περίπου - στην πράξη γίνεται με κλιμακωτούς συντελεστές).
Αν η Εκκλησία έχει σημαντικό έργο, και τα χρήματα που εισπράτει τα αποδίδει π.χ. ναοί, κατασκηνώσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, συντήρηση μνημείων, φιλανθρωπία, λειτουργικά έξοδα κτλ είναι προφανές πως τα έξοδα αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι των εσόδων. Επειδή η Εκκλησία δεν είναι κερδοσκοπική οργάνωση, ούτε υπάρχει κάποιος λόγος να διαφυλλάτει κανένα μεγάλο αποθεματικό σε ρευστό, οι φόροι που θα έδινε αν υπήρχε φορολογία θα ήταν ένα ποσοστό επί των κερδών. Στην ουσία δεν θα την εμπόδιζε σε τίποτα να πράξει το έργο της.
Άσε που επειδή θα υπήρχε φόρος επί των κερδών, η Εκκλησία θα πιεζόταν να πραγματοποιεί όσο το δυνατόν περισσότερα έργα (κλασική μέθοδος φοροαποφυγής στις επιχειρήσεις).

Τι θα συνέβαινε στην Εκκλησία:

1. Θα ανταπέδιδε στην κοινωνία και το κράτος (στους οποίους στηρίζεται)
   
2. Θα παρείχε πραγματικό έργο (από το σχεδόν ανύπαρκτο για τα οικονομικά μεγέθη της τώρα)
3. Θα βούλωνε τα στόματα οποιονδήποτε λασπολόγων σε ένα μεγάλο βαθμό.

Τι θα έχανε η Εκκλησία:

1. Κάποια λαμόγια που δεν θα μπορούσαν εύκολα να τ αρπάξουν (μην ψάχνετε δεν υπάρχει άλλο...)

Γιατί δεν γίνεται αυτό; Γιατί ο σχωρεμένος ο Χριστόδουλος πίεζε για φοροαπαλλαγές στην Εκκλησία; Γιατί το κράτος ποτέ δεν ανάγκασε την Εκκλησία να παρουσιάσει αληθινούς ισολογισμούς; Γιατί αποφεύγει να τη φορολογήσει;

Η δική μου απάντηση είναι: επειδή τα λαμόγια δεν είναι λίγα στον αριθμό, όπως θα ήθελα να πιστεύω..


Περιμένω και άλλες απαντήσεις...

Nightlife in Tinos 2008

Μιας και τον τελευταίο καιρό έχουμε πήξει από το ο κλέψας του κλέψαντος τω κλέψαντι τον κλέψαντα και παλιοκλεφταραίοι που έλεγε ο Ηλιόπουλος, ήρθε η ώρα να χαλαρώσουμε ολίγον..

Αφού απειλήθηκα, τρόμαξα κτλ από τα περσινά... NightLife in Tinos v2 ..

Σημείωση προς τον αναγνώστη: Έχουν περάσει τα χρονάκια μας.. Δεν είμαστε πλέον σε θέση (και διάθεση) να παριστάνουμε τους μπαροπεριηγητές, οπότε το review θα είναι για λίγα μαγαζιά... Άρξασθε:

Κουρσάρος: Εν αντιθέση με πέρυσι, τα πράγματα ήταν και είναι πολύ καλύτερα. Βασικός λόγος (και μοναδικός): ΠΑΒΑΡΟΤΙ (ο φετινός dj - για τους απλούς θνητούς Αντώνης). Κέφι, όρεξη, άριστες εναλλαγές διάθεσης και μουσικής. Κανα δυο φορές που ήταν στις μαύρες του και μας ξενέρωσε, του το συγχωρούμε για το πολύ καλό υπόλοιπο. Με καλύτερη φάση ίσως τις καθημερινές χωρίς πολύ κόσμο όπου μπορεί να έπαιζε επί 2 ώρες απίστευτη ροκ χωρίς να έχω ξανακούσει ούτε ένα κομμάτι - προφανώς από τις πιο ενδιαφέρουσες χαλαρές μπύρες μετά μουσικής. Αρνητικά: (α) Τα 7€ για ποτό (β) Οι τάσεις επαγγελματικής αυτοκτονίας του Νάτσιου κατά καιρούς να βάζει άλλους να παίζουν μουσική (Μαντόνα - μπλιάχ) (γ) η απώλεια της Λουκίας (αν και δούλευε πρωινά με έχει χαλάσει αρκετά)..

Κάκτος: Στο περσινό review αν θυμάμαι καλά απουσίαζε (τυχαία μιας και ήταν πιο χειμερινό). Λοιπόν, πέρυσι ήταν χάλια - πριόνια, κομπρεσέρ, γεωτρήσεις, μπουλντόζες, ασθενοφόρα και ότι άλλο θα έπαιζε ο μέσος κόπανος που έγινε dj επειδή ήταν άχρηστος να κάνει οτιδήποτε άλλο. Φέτος: Κλάσεις ανώτερη μουσική αν και λίγο υποτονική έως ξενέρωτη σε ορισμένες φάσεις. Είναι αδιανόητο να μην γίνεται σε αυτό το μαγαζί κόλαση ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ! Χρειάζεται: (α) Καλύτερο mojito (β και σημαντικότερο) Έναν σοβαρό dj να παίζει καλοκαιρινή pop που να ξεσηκώνει τον κόσμο να γίνεται κόλαση (βλέπε τέλος του άρθρου)...

Si-Sa: Το τρελό μαγαζί... Καθημερινές (ή πολύ αργά) με λίγο κόσμο παίζει πολύ καλύτερη μουσική και έχει περισσότερο κέφι από τα γεμάτα Σαββατοκύριακα.. Ίσως ο dj να είναι αγοραφοβικός. Προσέξτε λίγο.. Τέλος, τα καλοκαιρινά 6€ για τη μικρή μπύρα είναι χωρίς σχόλια..

Σιβυλλα: Αν είστε Ελληνολάτρης μπαρόβιος και γουστάρετε το "όλα στο μίξερ" τότε είναι το ιδανικό μέρος για σας (και βεβαίως εγώ είμαι λάθος)..

Pallazzo: Πήγα μια φορά, ήταν πολύ καλα - με εξέπληξε ευχάριστα με ξένη 70's και 80's pop- αλλά όσες φορές ξαναπέρασα απ έξω άκουγα πριόνια και σαντζαλα - μάντζαλα... βέβαια από κόσμο ήταν γεμάτο αλλά.. Who knows?

Γενικότερο σχόλιο: Καλύτερα από πέρυσι αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο.. Συνηθισμένα πράγματα που μπορείς να τα βρεις οπουδήποτε, χωρίς κόπο.. Λείπει το εξαιρετικό... Δηλαδή αυτό:Kαμμια 35-40 αριά ξένοι ιστιοπλόοι (με αρκετές κοπέλες φυσικά) να χοροπηδάνε μετά μουσικής στην πισίνα του ξενοδοχείου Αίολος μετά την τελετή βράβευσης των ιστιοπλόων που συμμετείχαν στο φετινό ράλι Αιγαίου. Βέβαια οι μόνοι ντόπιοι μάρτυρες ήταν οι υπάλληλοι και ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μιας και οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι είχαν αποχωρήσει για δύο λόγους: (α) βαρυστομάχιασαν από τον μπουφέ (β) αναχώρησαν μαζί με τις παριστάμενες αρχές μιας δεν υπήρχε άλλος λόγος να συνεχίσουν να ξοδεύουν σάλιο..

Από τις φάτσες των ξένων κατά την αποχώρηση (αφού το πρόγραμμα έκλεισε νωρίς μιας και θα ενοχλούνταν οι ένοικοι) παρατήρησα πως το διασκέδασαν πολύ..

Ελπίζω του χρόνου να μαστε πολύ καλύτερα..