Σύντροφοι, συνάδελφοι, συναγωνιστές, συμμαθητές και σύντεκνοι ήγγικεν η πολυπόθητη ώρα..
Μετακομίζουμε στο http://island42.wordpress.com !!
Αφορμή στάθηκε η αλλαγή των όρων χρήσης της Google για τον blogger (και τις πολιτικές απορρήτου, καθώς και την υπαγωγή των blog στο domain .gr και την Ελληνική νομοθεσία), οπότε μεταβαίνουμε στην ανοιχτή πλατφόρμα του WordPress μιας και η τέως "αγαπημένη" μας google αποφάσισε να μας τα κάνει τσουρέκια..
Αγαπητή μου Google, το παράκανες. Ούστ!!
Σάββατο 30 Ιουνίου 2012
Μ Ε Τ Α Κ Ο Μ Ι Σ Η !!!!!
Σάββατο 9 Ιουνίου 2012
Απορίες..
Βλέπω στο fb κάτι φασισταριά που το παίζουν δήθεν αντιδραστικοί.. που ξεκινάνε από το "μεγαλείο της φυλής μας", συνεχίζουν στο "καλά να πάθει" η κανέλλη και το ότι για όλα τους φταίνε οι μετανάστες και είναι έτοιμοι να αποκαλύψουν την επόμενη λατρεία τους....
Επειδή δεν έχει κανένα νόημα να μιλήσω με ανεγκέφαλους φασίστες, μιας και το μόνο που θα τους έσωζε ήταν μια ένεση IQ στο άδειο τους κεφάλι, θα θελα να ξέρω πως θα ένιωθαν ΑΝ:
α) γίνονταν τα παιδιά τους εξαθλιωμένοι μετανάστες και τους αντιμετώπιζαν οι αντίστοιχοι φασίστες
β) τις κόρες τους τις πλάκωναν στα μπουκέτα κΛασιδιάρηδες
γ) τα παιδιά τους διεκδικούσαν τα αυτονόητα σε μια διαδήλωση και τους κυνηγούσαν να τα δείρουν οι χρυσαυγίτες με τα αδέρφια τους τους μπάτσους..
το πιθανότερο είναι τίποτα: απλά θα καμάρωναν να είναι οι ρουφιάνοι του συστήματος...
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
14:24
0
σχόλια
Ετικέτες ω τι κόσμος μπαμπά
Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012
Αν υπήρχε MEGA το 1821
.
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
18:27
1 σχόλια
Ετικέτες αναδημοσιεύσεις, ιστορίες για ήμερους, ω τι κόσμος μπαμπά
Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012
Αλληλεγγύη ή όχι ?
Η ιστορία ξεκινάει με αυτό το ψήφισμα στην τελευταία Γενική Συνέλευση των Καθηγητών του νησιού. Και αφού αυτό πέρασε με σχετικά μικρή πλειοψηφία, βρεθήκαμε μπροστά σε διάφορα διλλήματα και προβληματισμούς για το αν και πως θα το υλοποιήσουμε. Και επειδή αυτή η διαδικασία από τη ΓΣ μέχρι χθες που ξεκινήσαμε να υλοποιούμε την ιδέα με έφθειρε αρκετά, μου φαίνεται πρέπον να ξεκαθαρίσω τις θέσεις μου.
Το πρόβλημα
Θεωρώ πως αυτό που κάνω δεν είναι εργασία. Όσο ψωνίστικο και αν ακουστεί σε κάποιους, αυτό που κάνω το θεωρώ λειτούργημα. Και τα παιδιά/μαθητές δεν μου φταίνε σε τίποτα για τη σημερινή κατάσταση. Αντιθέτως αισθάνομαι σαν υποχρέωσή μου οποιαδήποτε απέναντι στο εξωφρενικά κακό εκπαιδευτικό σύστημα. Ενα σύστημα που σκόπιμα έχει: υπερβολική ύλη, μέτρια βιβλία και θέματα εξετάσεων που δεν μπορούν να καλυφθούν σε σχολικές διδακτικές ώρες. Το γιατί έγινε έτσι το ψιλιαζόμαστε όλοι: Έπρεπε, για τους ιθύνοντες του κράτους, να ανοίξει η αγορά φροντιστηρίων για να απορροφηθούν οι πλεονάζοντες απόφοιτοι πανεπιστημίων (που λόγω της ανισόρροπης οικονομίας της χώρας δεν θα απορροφούνταν αλλού - χωρίς φυσικά να ευθύνονται οι φροντιστές γι αυτό).
Ως καθηγητής (όχι ατομικά) αισθάνομαι πως ο κλάδος μου φέρει τεράστια ευθύνη που επέτρεψε να καθιερωθεί ένα τόσο απάνθρωπο εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: Πρόκειται για ένα σύστημα που δεν επιβραβεύει πάντα τον καλύτερο μαθητή, αλλά πολλές φορές επιβραβεύει αυτόν που είναι περισσότερο παπαγάλος να αποστηθίσει 50 τύπους ασκήσεων που θα του μάθουν στο φροντιστήριο - γιατί στο σχολείο τρέχεις να προλάβεις ίσα-ίσα να βγάλεις την ύλη.
Τα μαθήματα αλληλεγγύης δεν θα λύσουν το πρόβλημα. Άλλωστε παλιότερα υπήρχαν με τη μορφή της ΠΔΣ ή της Ενισχυτικής διδασκαλίας που φυσικά δεν άλλαξε κάτι - απλά επιβεβαίωσε και στους πνευματικά τυφλούς το πρόβλημα του συστήματος.
Και επειδή υπάρχουν πολλοί ανεγκέφαλοι ή και κακόπιστοι παπαγάλοι που θα ρίξουν το φταίξιμο στους καθηγητές του Δημοσίου, ας κοιτάξουν πόσοι μαθητές ιδιωτικών σχολείων (που θα δώσουν πανελλήνιες - γιατί πολλοί θα φύγουν κατευθείαν σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του εξωτερικού) κάνουν και επιπλέον φροντιστήρια (πέρα από τις φήμες πως σε πολλά ιδιωτικά σχολεία στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου τα μαθήματα Κατεύθυνσης ανεπισήμως αντικαθιστούν και τις ώρες από τα μαθήματα γενικής παιδείας). Τουλάχιστον εγώ όσους γνωστούς έχω από ιδιωτικά σχολεία έκαναν και αυτοί φροντιστήρια.
Και τώρα;
Τα προηγούμενα χρόνια αντιμετωπίζαμε την κατάσταση ως δεδομένη. Λόγω της οικονομικής κατάστασης θεωρούσαμε πως ακόμα και μια φτωχή (σχετικά) οικογένεια θα εξοικονομούσε χρήματα με κάθε μέσο προκειμένου να πάει το παιδί στο φροντιστήριο για να διεκδικήσει την είσοδό του σε μία καλή σχολή. Δυστυχώς, το θεωρούσαμε ως φυσιολογικό. Πράγμα που εννοείται πως ήταν τουλάχιστον εθελοτυφλία (αν όχι κάτι χειρότερο).
Σήμερα, η κρίση έχει αγγίξει ακόμα και τη μέχρι χθες μεσαία τάξη. Η ανεργία (ακόμα και στο νησί) καλπάζει, ενώ ακόμα και οι εργαζόμενοι τα φέρνουν βόλτα μετά δυσκολίας. Η συγκεκριμένη πολιτική (το παραμύθι το οποίο αφελώς πιστέψαμε) ξεμπροστιάστηκε, ανοίγοντάς μας με βία τα μάτια. Και εδώ ακριβώς πρέπει να πάρουμε θέση: Είτε αφήνουμε τον καπιταλισμό να επιλέξει ποιοί μαθητές δικαιούνται να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, βάσει του νόμου του ισχυρότερου, είτε θα παρέμβουμε σε αυτή τη διαδικασία έχοντας ως οδηγό τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Διαθέτουμε το χρόνο και τον κόπο μας, προσφέροντας στα παιδιά μας, αυτά για τα οποία έπρεπε να είχαμε αγωνιστεί καιρό πριν. Όχι μόνο ως εκπαιδευτικοί αλλά και ως πολίτες. Τις ίσες ευκαιρίες. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη να κάνουμε αυτό που θα έπρεπε να κάνει το κράτος και οι δήθεν "σωτήρες" που το διαχειρίζονται, ξεμπροστιάζοντάς τους. Δίνοντας το παράδειγμα στους μαθητές μας και όχι μόνο, πως μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή: μια κοινωνία όπου το κέντρο θα είναι ο άνθρωπος.
Μα θα δουλέψουμε τζάμπα;
Είπα και παραπάνω πως αυτό που κάνουμε δεν είναι δουλειά. Είναι ένα λειτούργημα που προσπαθείς να προσφέρεις την απαραίτητη καλλιέργεια στους μαθητές ώστε να αντιμετωπίσουν τη ζωή και να γίνουν υπεύθυνοι και ελεύθεροι πολίτες.Και όσο αναποτελεσματικό κι αν είναι πολλές φορές το έργο μας - μιας και πάμπολλοι εξωτερικοί παράγοντες προβάλλουν διαφορετικά πρότυπα - αυτό δεν αλλάζει σε κανένα σημείο το βασικό μας στόχο. Οι μαθητές μας δεν είναι ούτε πελάτες, ούτε προϊόντα, ούτε χρήματα. Είναι άνθρωποι. Τελεία και παύλα.
Αυτό είναι και το νόημα. Αν φτάσαμε εδώ, είναι επειδή πολλοί πίστεψαν στο χρήμα σαν το υπέρτατο αγαθό. Όχι φίλοι μου. Δεν "εργάζομαι" στην τάξη αδιαλείπτως τα 45 λεπτά της διδακτικής ώρας για τα 800€/μήνα. Ούτε επειδή με υποχρεώνει ο νόμος (κάλλιστα θα μπορούσα λουφάρω διακριτικά και να το παίζω καλός σε όλους). Αντιθέτως, προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού να επιτύχω τους στόχους αυτής της "εργασίας" που ανέλαβα να κάνω. Όχι απέναντι στο κράτος ή στον εκάστοτε εργοδότη, αλλά απέναντι στον εαυτό μου και την κοινωνία.
update: Φυσικά και δεν πρόκειται να σταματήσουν οι αγώνες μας διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.Αντιθέτως, οι περισσότεροι από εμάς προσβλέπουν στην κλιμάκωση των αγώνων, όχι μόνο για να πάρουμε λίγα πράγματα παραπάνω αλλά και για ανατροπή της παρούσας πολιτικής κατάστασης που πριμοδοτεί τους ισχυρότερους σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, εξαθλιώνοντας τους ασθενέστερους. Και δυστυχώς η ομοσπονδία μας δεν έχει βρει κάποιον τρόπο (προς το παρόν - είτε ακούσια, είτε εκούσια) κάποιον διαφορετικό τρόπο αντίδρασης πλην της απεργίας, ώστε να πιέσουμε απευθείας το κράτος και όχι μέσω της αποχής μας από το σχολείο.
Δηλαδή είμαστε εθελοντές;
Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Δεν είμαστε σαν τους εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων που την ώρα που γινόταν το φαγοπότι των δισεκατομμυρίων το κράτος ζητούσε δωρεάν εργασία για το "καλό της πατρίδας" (και την τσέπη των αρπακτικών). Ούτε το όλοι μαζί μπορούμε του Σκάι που για λόγους διαφήμισης ζητά εθελοντές για τα δάση, τα νερά, την κρίση κλπ και από την άλλη με τις πολιτικές που αποδεδειγμένα προωθεί καταστρέφει την κοινωνία (προστατεύοντας τα κέρδη και τις φοροαπαλλαγές των πλουσίων). Ούτε φυσικά πάμε να καλύψουμε τις ευθύνες του κράτους και των κυβερνώντων. Προφανέστατα, είμαστε το αντίθετο των εθελοντών-θυμάτων, ή για να το πω πιο απλά είμαστε συνειδητοποιημένοι εθελοντές.
Θα ακούσουμε γκρίνιες;
Πιθανότατα. Ενδεχομένως να θίξουμε κάποιους που θεωρούν ότι θίγονται για διάφορους λόγους (πιθανότατα και για μή προφανείς). Η ένταση της γκρίνιας, που πιθανόν να ακουστεί, ποικίλει και φυσικά δεν εξαρτάται από εμάς. Αλλά αυτό φυσικότατα δεν σημαίνει πως θα φοβηθούμε τυχόν παράλογες αντιδράσεις που θα προσπαθήσουν για ιδιοτελείς σκοπούς να μας φορτώσουν με λάσπη.
Ακούστηκε η άποψη πως πιθανόν να θιγούν οι φροντιστές. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει μιας και μέχρι πριν από 3 χρόνια η ΠΔΣ και η Ενισχυτική διδασκαλία λειτουργούσε υπό την αιγίδα του Υπουργείου. Και σχεδόν όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην ΠΣΔ και την Ενισχυτική, στη συνέχεια πήγαιναν στο φροντιστήριο. Αυτή η κίνηση δεν έχει σκοπό να λειτουργήσει ανταγωνιστικά των φροντιστών. Άλλωστε και αυτοί εργαζόμενοι είναι, καλύπτοντας το κενό του εκπαιδευτικού συστήματος. Και φυσικά δεν είναι ούτε ανταγωνιστές μας, ούτε σκοπεύουμε να τους θίξουμε.(Χώρια που σχεδόν όλοι μας ως μαθητές πήγαμε σε φροντιστήριο και πολλοί από εμάς εργάστηκαν παλιότερα σε φροντιστήρια, οπότε γνωρίζουμε αρκετά καλά τη σημασία του φροντιστηρίου με τα εκπαιδευτικά συστήματα των τελευταίων δεκαετιών). Και τυχόν γκρίνια από φροντιστές θα είναι αντίστοιχη με την γκρίνια ενός περιπτερά που έδωσες σε κάποιον άνθρωπο-πιθανό πελάτη του ένα ποτήρι νερό - γεγονός που τον απέτρεψε από το να αγοράσει μπουκαλάκι από το περίπτερο.
Φιλανθρωπία ή Αλληλεγγύη
Υποτίθεται πως φιλανθρωπία σημαίνει το να αγαπάς τον άνθρωπο. Αν και αυτό που ζούμε από τους "φιλανθρώπους" γύρω μας συνήθως μας φέρνουν στο νου άλλες καταστάσεις: Το charity που λέγαμε και στα μαθήματα Αγγλικών όπου κάθε σωστός "ευγενής" θα έπρεπε να δίνει κάποια χρήματα για τους φτωχούς. Και ενώ κάθε Άγγλος ευγενής συμμετείχε ενεργά στην καταδυνάστευση του κόσμου και τον εξανδραποδισμό ολόκληρων λαών, θεωρούταν must για την καλή κοινωνία να εμφανίζει και το "φιλάνθρωπό" του πρόσωπο δίνοντας κάτι ψιλά από τον αιματοβαμμένο πλούτο του στους φτωχούς. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα. Όταν βλέπεις πάμπλουτους να πετάνε κόσμο στο δρόμο και από την άλλη να εμφανίζονται σε φιλανθρωπικά πάρτυ ή ως χορηγοί, ή όταν βλέπεις κομματάρχες να καταληστεύουν το δημόσιο πλούτο με τους υμετέρους και μετά να σου παρουσιάζουν δήθεν κοινωνικές πολιτικές. Ή όπως τα φιλόπτωχα ταμεία που χρησιμοποιούνται ως ελεημοσύνη.
Όχι κύριοι! Δεν είμαστε ελεήμονες. Δεν κάνουμε τίποτα από λύπηση. Ούτε καν φιλάνθρωποι, με την έννοια που αυτή έχει επικρατήσει. Δεν αγαπάμε στα λόγια τον άνθρωπο - αλλά περνάμε στην πράξη: στεκόμαστε κοντά του. Ούτε για διαφήμιση, ούτε για να εισπράξουμε συγχαρητήρια, ούτε για τυχόν άλλες ιδιοτελείς σκοπιμότητες. Παρά μόνο για έναν λόγο: γιατί πρώτα ως άνθρωποι και έπειτα ως εκπαιδευτικοί νιώθουμε την υποχρέωση να πράξουμε αυτά που διδάσκουμε. Την πτώση κάθε διαχωριστικού φράχτη μέσα στην κοινωνία. Την εγγύτητα μεταξύ των ανθρώπων. Εν αντιθέσει με κάθε άλλον που βιάζει την ουσία της έννοιας αλλελεγγύη.
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
00:30
0
σχόλια
Ετικέτες αλληλεγγύη, ιστορίες για ήμερους, παιδεία, τήνος, brainstorming
Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012
50+1 Λευκά Ψέμματα
Βήμα βήμα η αποκάλυψη των ψεμμάτων
Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011
Τι μπουρδέλο είμαστε...
Βλέπω στο twitter (γιατί αποφεύγω να βλέπω τηλεοπτικές χαβούζες) πως τα κανάλια έχουν λυσσάξει να επιβάλλουν Παπαδήμο, όπως και ο Καρατζαφύρερ. Ο καταλληλότερος, ο ικανότερος, με καλό πρόσωπο στην Ευρώπη και λοιπές αηδίες. Μην αναφέροντας φυσικά πως μία τέτοια λύση είναι σα να βάζεις το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Αν παρακολουθείτε λίγο την επικαιρότητα, θα θυμάστε τις πρόσφατες δηλώσεις του (παραμονές της 26ης/10) πως το κούρεμα στα ομόλογα δεν πρέπει με τίποτα να ξεπεράσει το 30% κλπ. Όπως επίσης, θυμόμαστε όλοι πως είχε μεγάλη θέση στην Ευρώπη, αλλά ξεχνάμε πως ήταν Τραπεζίτης (αντιπρόεδρος στην ΕΚΤ). Είναι ο ίδιος τύπος που οργάνωσε τη φάση με τα swaps της Goldman Sachs το 2000 (ως επικεφαλής της Τραπέζης της Ελλάδος), ο ίδιος που έβλεπε τα greek statistics να στέλνονται αφειδώς στην Eurostat και όλα τα υπόλοιπα "καλά" που συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια...
Θα τους κάτσει;Αν κρίνω από την Ελληνική Ιστορία, οι πιθανότητες είναι συντριπτικές υπέρ τους. Άλλωστε, εδώ και 40 χρόνια όλοι τα ίδια είναι, όλοι κλέφτες είναι, κανένας δεν κοιτάζει το Λαό, κλπ (πες μου πως δεν έχεις σιχαθεί να τ ακούς) κι όμως το γαϊτανάκι τους συνεχίζεται. (απόδοση: 1,50)
Βέβαια, παίζουν με τη φωτιά. Πιθανότατα και η Αργεντινή έτσι ήταν, μέχρι που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τους πήρε και τους σήκωσε (το ελικόπτερο). (απόδοση: 7,00)
(κρίμα, πιάσανε και τον Μάκαρο τον αγαπούλα - είχαμε μια επιπλέον ελπίδα να το έστηνε)
Δείτε στη συνέχεια το Δελτίο του κακού σας του καιρού και μετά τη δραματική σειρά Ρεζέλ.
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
00:12
0
σχόλια
Ετικέτες ιστορίες για ήμερους, πολιτική (με μικρό π), τυφλεόραση, ω τι κόσμος μπαμπά
Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011
Πανάκειες, εργαλεία και λοιπές μαγικές λύσεις..
Είναι κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό, μιας και συνεχώς βλέπω γύρω μου διάφορες λύσεις που υποτίθεται πως αποτελούν πανάκειες. Σε πολλές περιπτώσεις, στο παρελθόν, έχω πέσει και εγώ ο ίδιος στην παγίδα αυτών των λύσεων που συνήθως στηρίζονται πάνω σε ένα κεντρικό σύνθημα το οποίο και "λύνει" όλα τα προβλήματα κατά ένα μαγικό τρόπο.
Σύντομη πολιτική ανασκόπηση
Οι θιασώτες της λύσης "μνημόνιο" (πχ η πλειοψηφία των ΜΜΕ και η κυβέρνηση με τους αφανείς συμμάχους τους) έχουν γελοιοποιηθεί εκ του αποτελέσματος (μιας και το χρέος από 120% επί του ΑΕΠ το 2009 έφθασε 2 χρόνια μετά στο 170%), συνεχίζουν να υπαγορεύουν την "αυστηρότερη εφαρμογή" της λύσης με περισσότερες μειώσεις μισθών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περισσότερη φορολογία κ.ο.κ. . Με αυτούς δεν σκοπεύω να ασχοληθώ, άλλωστε μόνο τα πρόβατα και τα μαντρόσκυλα τους πιστεύουν - και σε αυτούς δεν μπορείς ν' αλλάξεις μυαλά - παρά μόνο "με εγχείριση" ;-)
Στο αντίπαλο στρατόπεδο (υποτίθεται) της ΝΔ , ακούμε για τη μαγική λύση της "ανάπτυξης" που θα φέρει ο Σαμαράς (πως θα γίνει αυτό χωρίς λεφτά; - προφανώς ο τύπος είναι ο Γκάνταλφ), για την "αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου" (έτσι γενικά και αόριστα - λες και θ αλλάξει η πολιτική κατεύθυνσή του) και τις ιδιωτικοποιήσεις (δηλ. επιχειρίσεις που μου δίνουν Χ κέρδη το χρόνο να τις πουλήσω 4Χ για να μειώσω το χρέος μου κατά 1-2%). Κι όμως, αυτές τις "μαγικές λύσεις" τις ακούμε καθημερινά στα ΜΜΕ (που βλέποντας την κατρακύλα του πασοκ απομακρύνονται από αυτό) χωρίς να υπάρχει σοβαρός αντίλογος. Πάμε δηλαδή σε εκλογές έχοντας έτοιμο το νέο σλόγκαν "ανάπτυξη" στη θέση του "λεφτά υπάρχουν" (και δυστυχώς στις δημοσκοπήσεις η νδ φέρεται να συγκεντρώνει πάνω από 30%).
Στην αριστερά τώρα, εκεί έχουμε γενικότερα το μπάχαλο του αιώνα. Για να μην τα πιάσουμε αναλυτικά (μιας και έχουμε 15 παραλλαγές) ας μείνουμε στο βασικό σύνθημα "την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν". Μπράβο ρε παιδιά - και γω μαζί σας αλλά πως; Θέλω συγκεκριμένα πράγματα, θα κάνουμε "τό και τό". Γιατί μπορεί να σας συμπαθώ μεν (ως αντίδραση ή ως τους πιο ανεύθυνους για την σημερινή κατάσταση) αλλά μην το πάρετε και σεις πάνω σας πως έχω πειστεί για το σχέδιό σας. Αντιθέτως, απλά με εκφράζει η κριτική και η γκρίνια σας.
Εδώ σταματώ το "πασάλειμα" του κομματικού σκηνικού (αν κάποιος ψάχνει κριτική περί "λαος" και "δησυ" ας ξαναδιαβάσει την αρχή της ενότητας.)
Συγκεκριμένες λύσεις
Πάμε στις δύο πιο συγκεκριμένες προτάσεις που έχουν πέσει στην αντίληψή μου: Η λύση Βαρουφάκη και η λυση Καζάκη (αναφέρω τη λύση Καζάκη σαν την πιο δημοφιλή αλλά αξίζει ν αναφέρουμε τον Λαπαβίτσα που μιλάει για παρόμοια λύση καθώς και αρκετοί άλλοι). Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετες πλην της βασικής τους αρχής πως η κρίση είναι συστημική (σε απλά Ελληνικά, φταίει ολόκληρη η διάθρωση της οικονομίας - ιδιαίτερα στην ευρωζώνη που μας αφορά εμάς). Οι αντίστοιχες πορείες προς τη λύση είναι διαφορετικές μιας και ο Βαρουφάκης προτείνει πλήρη αναδιοργάνωση της οικονομίας της Ευρωζώνης, ενώ ο Καζάκης έξοδο από την Ευρωζώνη και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (δραχμή ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε - πχ εμένα μου αρέσει ο Φοίνικας του Καποδίστρια). Και οι δύο λύσεις φαίνονται με το φτωχό μου το μυαλό* ρεαλιστικές ως προς αυτό που θέλουν να πετύχουν, αλλά κάθε μία έχει τις δυσκολίες της.
Πού είναι το πρόβλημα
Όμως όπως και σε κάθε πράξη, η μεγαλύτερη δυσκολία στη λύση ενός προβλήματος, είναι πως χρειάζεσαι τους κατάλληλους ανθρώπους από τη χάραξη μέχρι την εφαρμογή. Εν προκειμένω, χρειάζεσαι Πολιτικούς, Στελέχη και Ελεγκτές (με κεφαλαία Π, Σ, Ε αντίστοιχα) που θα καταφέρουν να εφαρμόσουν τη "λύση" με τέτοιο τρόπο που θα ωφελήσει τη πλειοψηφία του κόσμου ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που επαγγέλονται. Με απλά λόγια, όλο το θέμα είναι ο τρόπος εφαρμογής. Δυστυχώς οι προθέσεις δεν λένε τίποτα, άλλωστε στο όνομα των "καλών προθέσεων" έχουν γίνει τα μεγαλύτερα λάθη στην ανθρώπινη ιστορία. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της πολιτικής πράξης - ή όπως θα το έλεγα στους μαθητές μου: "άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη".
Ο διάβολος που κρύβεται στις λεπτομέρειες
Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τις λύσεις και να εκφράσω αναλυτικά άποψη. Γιατί η αφορμή γι αυτό το άρθρο ήταν μία προχθεσινή διαφωνία μου με τον Νίκο Χατζηνικολάου στο twitter, περί της λύσης Καζάκη** και πιο συγκεκριμένα στο τί θα συμβεί με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Πριν δούμε αναλυτικά το θέμα πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν ταυτίζομαι με τον Καζάκη γιατί έχει κάποια "θολά σημεία" (ίσως να φταίει ότι τον ακούω κυρίως σε συνεντεύξεις μιας και ψιλοβαριέμαι να διαβάζω κατεβατά) αλλά και επειδή οι λύσεις που προτείνει είναι οι δυσκολότερες στην εφαρμογή τους και απαιτούν λεπτότατους χειρισμούς, όχι μόνο στην οικονομία αλλά συνολικά (και ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική). Πέραν όμως αυτών, αισθάνομαι αρκετά μεγάλος (σε ηλικία) ώστε να μην ταυτίζομαι με είδωλα και να μην πιστεύω στα μαγικά ραβδιά, όπως άλλωστε δεν ταυτίζομαι με κανέναν παρά μόνο με τον εαυτό μου - και αυτό όχι πάντα ;-). Πιο απλά, μου αρέσουν αυτά που λέει, έχουν βάση, αλλά θέλει πολύ ψάξιμο και μελέτη.
Ας γυρίσουμε όμως πίσω στην επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και τις (πιθανές) συνέπειες. Ο Νίκος*** υποστηρίζει (απόλυτα) πως το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί με αποτέλεσμα όσοι έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό να τα φέρουν πίσω μετά την αλλαγή νομίσματος αποκομίζοντας τεράστια οφέλη εις βάρος του λαού. Η σκέψη του είναι απλή και λογική. Είναι όμως σωστή; Αν έχουμε μόνο τις αρχικές παραδοχές, ΝΑΙ θα γίνει έτσι σίγουρα! Πιο απλά, αν ακολουθήσουμε αυτή τη λύση η ενδεχόμενη υποτίμηση κατά 50% του νομίσματος στην ουσία θα μειώσει στο μισό την περιουσία του Έλληνα που δεν την μετέφερε στο εξωτερικό - ή αν το δούμε ανάποδα θα διπλασιάσει την αξία των χρημάτων του Έλληνα που μετέφερε τα χρήματά του στο εξωτερικό (μιας και το όλο σενάριο στηρίζεται μεταξύ Έλληνα με χρήματα σε Ελληνική τράπεζα εναντίον Έλληνα με χρήματα σε ξένη τράπεζα).
Δηλαδή καίμε αυτή τη λύση; Σαφώς και ΟΧΙ! Απλά στην ενδεχόμενη χάραξη μίας τέτοιας πολιτικής θα πρέπει να στηθούν δικλείδες ασφαλείας ώστε να μην επιτραπούν τέτοιες καταστάσεις. Τι είδους δικλείδες; Είτε προστατευτισμός (πχ βαριά φορολόγηση κεφαλαίων που έρχονται από το εξωτερικό, τουλάχιστον μέχρι να στρώσει η ισοτιμία - πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές τις ΕΕ), είτε αυστηρός έλεγχος πόθεν έσχες για κάθε ελληνικό € που έρχεται ξανά να αγοράσει φτηνά (με εξοντωτικά πρόστιμα που θα κάνουν κάθε τέτοια κίνηση ασύμφορη), και παράλληλα άμεσο στήσιμο ενός αποτελεσματικού μηχανισμού κοινωνικής προστασίας ώστε ο Έλληνας πολίτης να μην χρειαστεί να ρευστοποιήσει την περιουσία του από ανάγκη. Αυτές είναι κάποιες πρόχειρες λύσεις που μου έρχονται με τα μπακαλοοικονομικά που καταλαβαίνω, και σαφώς και αυτές χρειάζονται την ανάλογη ανάλυση και συγκεκριμενοποίηση ώστε να κλείσουν τις δικές τους τρύπες. Εννοείται πως κάποιος ειδικός θα μπορούσε να βρει καλύτερες (με λιγότερες συνέπειες) και πιο αποδοτικές λύσεις με τις οποίες να φτάσουμε στο ίδιο αποτέλεσμα: Να καταστήσουμε τα ελληνικά (και όχι μόνο) κεφάλαια του εξωτερικού ανίκανα να αγοράσουν κοψοχρονιά τη χώρα μας (όπως εν τω μεταξύ πάει να γίνει τώρα με το μνημόνιο).
Κάποιος θα αναρωτηθεί: Μα καλά, μπορεί αυτό να γίνει; Θα απαντήσω ευθαρσώς ΝΑΙ. Μπορεί να μη γίνει με τους τρόπους που ανέφερα προηγουμένως, αλλά υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα στον κόσμο όπου αυτό έγινε. Σαν πιο πρόσφατο παράδειγμα θα αναφέρω την Ισλανδία που αποφάσισαν να αποσυνδέσουν την κορώνα από το ευρώ και αυτή υποτιμήθηκε αρχικά κατά 50%. Εκεί δεν υπήρχαν Ισλανδοί που είχαν καταθέσεις στο εξωτερικό; Σαφώς και θα υπήρχαν. Αγόρασαν τη χώρα; Όχι. Το "γιατί δεν έγινε αυτό που υποστηρίζει ο Νίκος πως θα γίνει σίγουρα εδώ" προφανέστατα στηρίζεται σε συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν παράλληλα με την υποτίμηση του νομίσματός τους (ίσως άσχετα με τις δικές μου απλοϊκές προτάσεις). Εδώ χρειάζεται μία συγκεκριμένη έρευνα να δούμε ακριβώς τι συνέβη και οι Ισλανδοί δεν έχασαν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους (αν και πχ για τα σπίτια τους ξέρω πως "κουρεύτηκαν" τα δάνειά τους προς τις τράπεζες στην αγοραία αξία τους - με παράλληλους ευνοϊκούς διακανονισμούς) και τα συγκεκριμένα μέτρα που πάρθηκαν για να προστατέψουν τους Ισλανδούς πολίτες από τα ξένα κεφάλαια. (χωρίς να υπόσχομαι τίποτα θα κοιτάξω να το ψάξω όταν βρω χρόνο - αν και αποτελεί κυρίως δουλειά του Καζάκη, του Λαπαβίτσα και των άλλων να κάνουν αυτή τη δουλειά και να μας την παρουσιάσουν).
Τι έγινε το μαγικό ραβδί;
Στα λόγια και τις ταινίες το έχουν οι Χάρρυ Πότερ. Στην πραγματική ζωή όμως, είναι ένα κομμάτι ξύλο. Το μόνο που υπάρχει είναι ιδέες. Οι οποίες ιδέες όμως δεν λύνουν το πρόβλημα. Το πρόβλημα λύνεται με σαφή και αναλυτικά σχέδια/προτάσεις, που μέσα τους θα εμπεριέχουν και τις απαραίτητες δυνατότητες ελιγμών για την αποφυγή αδιεξόδων (μιας και στην πραγματική ζωή δεν μπορείς να προβλέψεις με βεβαιότητα τις συνθήκες). Όπου φυσικά πέραν του σχεδιασμού χρειάζεσαι τα κατάλληλα άτομα στην υλοποίηση αλλά και πέραν αυτού στον έλεγχο της εφαρμογής και τις τυχόν αναπροσαρμογές.
Επί του προκειμένου, φίλε Νίκο, τα πράγματα είναι ασαφή. Υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να δικαιωθείς στην τοποθέτησή σου, υπάρχουν όμως και οι πιθανότητες να μην δικαιωθείς. Το φάουλ σου στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η απόλυτη βεβαιότητά σου πως τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως τα λες (προχθές στο twitter και χθες στον real). Επαναλαμβάνω, δεν είσαι απολύτως λάθος, όμως ούτε και απολύτως σωστός. Αυτό που μας χρειάζεται είναι να δούμε τα πλεονεκτήματα της πρότασης και αν μας γοητεύουν να βελτιώσουμε την πρόταση ώστε να μειωθούν τα μειονεκτήματά της (ή στην ιδανική περίπτωση να εξαφανιστούν). Δεν είναι λάθος αυτό που είπες, λάθος ήταν η νομοτελειακή βεβαιότητά σου πως θα συμβεί. Και επειδή δεν σε τσουβαλιάζω με τα παπαγαλάκια-συναδέλφους σου, θα σε ήθελα πιο προσεκτικό.
Όποιος πιστεύει είτε σε αγαθά είτε σε δαιμονικά εργαλεία, καλό είναι να πάει στο σινεμά να δει καμμια σαβουροταινία του Χόλυγουντ με καλούς και κακούς και ας αφήσει την ενασχόληση με τα πολιτικά δρώμενα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχει η γνώση να μελετήσουμε αναλυτικά τις διάφορες προτάσεις (ακόμα και με τα δυσμενέστερα σενάρια εφαρμογής), να βρούμε τα κενά τους και αν γίνεται να τις συμπληρώσουμε, αλλιώς να τις ακυρώσουμε. Και φυσικά παράλληλα να κοιτάμε και γύρω μας..
Κλείνω με μία ερώτηση: Το μαχαίρι είναι καλό ή κακό εργαλείο; ****
Υ.Γ. Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ τον http://www.techiechan.com, τον οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα (σε όσους δεν τον διαβάζουν ήδη), καθώς η κριτική του στις οικονομικές εξελίξεις και τα κάθε λογής σχέδια που ανακοινώνονται κάθε λίγο και λιγάκι είναι τουλάχιστον "προφητική". Μην ψαρώνετε, δεν έχει την επιφοίτηση, απλά ο τύπος προφανώς έχει και γαμώ τις αναλυτικές σκέψεις (ως συνάδελφος - να παινέψουμε λίγο το σπίτι μας ;-) ). Πλην όμως των αναλύσεών του όμως, αξίζει να χαζεύει κανείς την κουβέντα που "ανοίγει" στα σχόλια όπου τα ίδια τα εργαλεία τη μία στιγμή φαίνονται ως θαυματουργά και την άλλη στιγμή ως κατασκευάσματα του διαβόλου. Ανάλογα με το πώς χρησιμοποιούνται.
* Λέω "με το φτωχό μου το μυαλό" επειδή δεν έχω σπουδάσει Οικονομικά. Όχι βέβαια πως αν είχα Οικονομικό πτυχίο θα ήμουν σίγουρα καλύτερος (κοιτάξτε τους Οικονομολόγους και θα καταλάβετε τι εννοώ), απλά θα είχα τα τυπικά προσόντα .
** Για παράδειγμα μία σημαντικότερη θολούρα του Καζάκη στη συνέντευξη ήταν σε μία αποστροφή του λόγου του πως το νέο εθνικό νόμισμα ΔΕΝ θα υποτιμηθεί καθόλου. Πιθανότατα κάπου το στηρίζει, θεωρώ όμως σχεδόν αδύνατο (με τις μέχρι τώρα γνώσεις μου) να παραμείνει σταθερή η ισοτιμία. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα φέρει την καταστροφή, ή πως η υποτίμηση δεν θα είναι παροδική όπως στην Ισλανδία.
*** Αναφέρομαι στον Νίκο Χατζηνικολάου στον ενικό και με το μικρό του όνομα όχι επειδή γνωριζόμαστε ή είμαστε φίλοι (αντιθέτως κατά 99% δεν θα βρεθούμε ποτέ από κοντά). Η τσιγκουνιά του twitter στους χαρακτήρες (chars) όμως σε αναγκάζει να γίνεσαι άμεσος, χωρίς ανούσιες τυπικότητες στο διάλογο και ως εκ τούτου θα ήταν γελοίο να αναφέρομαι σ' αυτόν στον πληθυντικό εδώ (όπως ομοίως και αυτός προς εμένα). Δεν έχει καμμία σχέση με τον αλληλοσεβασμό. Και θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό μιας και κάποιος κάφρος που θα διαβάσει το άρθρο μπορεί να το θεωρήσει μαγκιά.
**** Στο 3χρονο παιδάκι προφανώς θα του πεις "ΜΗ!! Κακό!!". Αντίστοιχα όμως αν θες να κόψεις ψωμί είναι μία καταπληκτική εφεύρεση. Αν όμως το δεις στα χέρια κανενός πασόκου ή μπάτσου ή Καρατζαφερικού, καλύτερα ν' αρχίσεις να τρέχεις μη σε προλάβει.. Αν το κρατά νεοδημοκράτης, απομακρύνσου λίγο - πιθανότατα να σε λερώσει με τα αίματά του.. Αν το κρατά σκληροπυρηνικός ΚΚΕς, χαλάρωσε - θα το κρατά ακίνητος μέχρι να έρθουν οι εντολές απ' το κόμμα..
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
20:02
1 σχόλια
Ετικέτες απόψεις, ιστορίες για ήμερους, πολιτική (με μικρό π), brainstorming
Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011
Κοινωνική δικαιοσύνη ala Pasok
Άσε στην άκρη τις έκτακτες εισφορές (που την πατάνε όσοι είναι νομοταγείς ή δεν μπορούν να κρυφτούν και δηλώνουν το πραγματικό εισόδημά τους)..
Άσε το οριζόντιο χαράτσι στους δημοσίους υπαλλήλους (ικανός-άχρηστος, τεμπέλης-εργατικός ίδιο μαχαίρι θα φας στον μισθό σου)..
Καλά, για τις βοήθειες προς τις τράπεζες δεν το συζητάμε - άλλωστε τις έχει ανάγκη η οικονομία (και όχι οι τραπεζίτες σύμφωνα με τη νέο πασόκ)..
Άσε τα ΦΠΑ στους καφέδες και τα αναψυκτικά, τα πετρέλαια θέρμανσης ή το 300άρι στους ελεύθερους επαγγελματίες (που το πληρώνεις είτε βγάζεις τα κέρατά σου είτε παίρνεις 1000€ με μπλοκάκι)..
Ήρθε η ώρα να δούμε το νέο χαράτσι των ακινήτων μέσω ΔΕΗ.. Την καινούργια "δίκαια" (μόνο στο μυαλό των ηλίθιων ή καθεστωτικών πασόκων) εισφορά που βαρύνει όποιον έχει ακίνητο στο όνομά του εκτός τα μη κερδοσκοπικά ιδρύματα, τα αθλητικά σωματεία και την εκκλησία (δηλ: από τον απλό πολίτη τη γλιτώνουν οι άστεγοι). Σύμφωνα με το δελτίο τύπου του υπουργείου οικονομικών, δημοσιεύτηκαν οι συντελεστές και φτάνουμε στα εξής παραδείγματα:
προς χάριν απλότητας μελετάω τα ίδια τετραγωνικά μέτρα και την ίδια παλαιότητα (πάνω από 26 έτη) στα παραδείγματα, ώστε να υπολογίσω το ποσό της εισφοράς σε σχέση με την αντικειμενική του ακινήτου:
Υ.Γ 2: Να ναι καλά ο Χαμαιλέων που με έκανε να το προσέξω
Υ.Γ 3: Το ότι δεν γράφω συχνότερα έχει να κάνει με τα νεύρα μου.. Αποτελεί άθλο το ότι δεν έπηξα το κείμενο στο μπινελίκι για τα καθάρματα (βλέπετε ακόμα πόσο ψύχραιμος είμαι) ;-)
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
23:18
0
σχόλια
Ετικέτες βγαίνω απ τα ρούχα μου, πολιτική (με μικρό π)
Σάββατο 25 Ιουνίου 2011
Πάμε πλατεία...
μιας και λόγω τρελού φόρτου τον τελευταίο χρόνο έγραψα ελάχιστα, απο δω και πέρα θα είμαι αλλού..
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
11:12
2
σχόλια
Ετικέτες πολιτική (με μικρό π)
Δευτέρα 11 Απριλίου 2011
Χρεοκρατία...
Δεν ξέρω αν είναι η μόνη λύση για να φύγουμε από το αδιέξοδο... Πάντως αποτελεί τροφή για σκέψη...
Και σίγουρα μια εντελώς ανεξάρτητη/ακομμάτιστη Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους θα έδινε πολλές συγκεκριμένες απαντήσεις σε πράγματα που γνωρίζουμε χοντρικά... Έτσι για να μάθουμε πόσα φάγαμε εμείς και πόσα αυτοί...
Και μάλλον αυτή η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου είναι το ελάχιστο καθήκον απέναντι στους εαυτούς μας. Εκτός και αν φάγατε περισσότερο από τον μέσο όρο των πολιτών ή είστε τα κλασικά ζώα που "πληρώνετε τις νύφες των άλλων"..
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
13:13
0
σχόλια
Ετικέτες απόψεις, ω τι κόσμος μπαμπά
Τετάρτη 6 Απριλίου 2011
Μίκης Θοδωράκης..
Μπορεί να έχει μεγαλώσει, αλλά μπορεί κανείς να αποδείξει πως έχει άδικο;
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
08:40
0
σχόλια
Ετικέτες ω τι κόσμος μπαμπά
Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
Οι απολίτιστοι γείτονες :-(
Τα φανταζόμουν εδώ και καιρό, βλέποντας πως τα πάνε οι γείτονές μας πολιτικά, πολιτισμικά και οικονομικά... Ας δούμε όμως και την άποψη ενός που έχει δεί και εμάς και τους γείτονες.
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
16:50
0
σχόλια
Ετικέτες αναδημοσιεύσεις, απόψεις, ω τι κόσμος μπαμπά
Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011
Περί πληροφορικής
Ένα έξοχο άρθρο ενός συναδέλφου (που δεν γνωρίζω προσωπικά) και αναδημοσιεύω. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα σχόλια
Περί του Σχεδίου για το «νέο Λύκειο, συνέχεια επί των διαρροών ή … τι είναι και τι δεν είναι η Πληροφορική
Άρθρο 15-16/1 Κόσμος του Επενδυτή
Επειδή υποψιάζομαι ότι αναφορικά με τις τελευταίες διαρροές περί «σχεδίου» για το «νέο» Λύκειο σχετικά με άλλα μαθήματα π.χ. Ιστορία, Θρησκευτικά κ.λ.π. θα ασχοληθούν πολλοί περισσότεροι και αρμοδιότεροι εμού, στο σημερινό άρθρο θα θίξω μια πτυχή του «θρυλικού», όπως τείνει να εξελιχθεί, «σχεδίου» που πιθανόν να μη πρόσεξαν οι περισσότεροι, αλλά είναι αντιπροσωπευτική της προχειρότητας (επιεικής χαρακτηρισμός) του συγκεκριμένου κειμένου.
Αναφέρομαι στη σχετική «διαρροή» της 10ης Γενάρη. Παρά το γεγονός ότι (σοφά πράττοντας) το υπουργείο παιδείας για μια ακόμη φορά διέψευσε το σχετικό κείμενο, εντούτοις δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να μη σχολιάσω μια παράγραφο κομβικής σημασίας η οποία, επί λέξει, ανέφερε: «Η Πληροφορική με τη σημερινή της μορφή ως αυτόνομο μάθημα δεν υπάρχει στο Νέο Λύκειο, αφού με τις επερχόμενες αλλαγές οι Νέες Τεχνολογίες θα διατρέχουν πλέον όλη τη σχολική ζωή του μαθητή». Έλεος, πράγματι είναι να απορεί κανείς τόσο με την άγνοια, όσο και την επιδερμικότητα της προσέγγισης σε τόσο σοβαρά ζητήματα. Με όλο το σεβασμό, λίγη σοβαρότητα δεν βλάπτει, ειδικά όταν κάποιοι ασχολούνται με θέματα που δυστυχώς όπως φαίνεται δε γνωρίζουν.
Επειδή η ρήση του Pirandello «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», δεν ισχύει στην περίπτωσή μας, αισθάνομαι ότι είναι χρήσιμο, να δώσω έναν απλό ορισμό του τι είναι η πληροφορική για όσους πιθανόν να μη γνωρίζουν (και πολύ φοβάμαι και οι συντάκτες του «σχεδίου»). Πληροφορική είναι η επιστημονική μελέτη της πληροφορίας και του πως αυτή δημιουργείται, κωδικοποιείται, μεταφέρεται, μετριέται, χρησιμοποιείται (διαχειρίζεται) και αποτιμάται. Με άλλα λόγια η πληροφορική, μεταξύ άλλων, αφορά και τη διερεύνηση διεργασιών επεξεργασίας πληροφοριών (βλ. γνωσιακή επιστήμη, θα αναφερθούμε σχετικά σε επόμενο άρθρο).
Επειδή πιθανόν ορισμένοι αναγνώστες (και πολύ φοβάμαι και οι συντάκτες του «σχεδίου») δε θα γνωρίζουν ούτε τι σημαίνει ο όρος πληροφορία, θα δώσω ένα επίσης σύντομο και απλό ορισμό, «πληροφορία είναι η γνώση που υπάρχει στον ανθρώπινο εγκέφαλο, σε ηλεκτρονικά ή γραπτά αρχεία ή σε άλλα ανθρώπινα ή φυσικά δημιουργήματα».
Επειδή πιθανόν ορισμένοι αναγνώστες (και πολύ φοβάμαι και οι συντάκτες του «σχεδίου») μπορεί να νομίσουν ότι πληροφορία είναι απλά η αναζήτηση μιας ή περισσοτέρων λέξεων ή φράσεων στο google, ο Shannon (o πατέρας της θεωρίας της πληροφορίας) αν ζούσε και τον ρωτούσαν θα τους εξηγούσε ότι είναι κάτι πολύ συνθετότερο από αυτό που, ίσως, νομίζουν.
Επειδή πιθανόν ορισμένοι αναγνώστες (και πολύ φοβάμαι και οι συντάκτες του «σχεδίου») δε θα γνωρίζουν ότι για να εξαχθεί μια πληροφορία πρέπει να συλληφθεί και σχεδιαστεί ένας αλγόριθμος, ο Turing (ένας από τους πατέρες των αλγορίθμων) θα τους εξηγούσε, όσο πιο απλά μπορούσε, ότι αλγόριθμος είναι η λογική σειρά βημάτων για την επίλυση προβλημάτων, μια διαδικασία δηλαδή που βρίσκεται στην πυρήνα της ανθρώπινης σκέψης και που απαιτεί αναλυτική όσο και συνθετική ικανότητα από τον επιλύοντα το πρόβλημα, με άλλα λόγια τον μαθαίνει πώς να σκέφτεται.
Είναι προφανές λοιπόν ότι το να μαθαίνει κάποιος να λύνει προβλήματα σκεφτόμενος, αναλύοντας ένα πρόβλημα σε υποπροβλήματα και προσπαθώντας να δημιουργήσει μια λογική ακολουθία βημάτων είναι μια διαδικασία που είναι το κατεξοχήν αντικείμενο της πληροφορικής και σίγουρα υπάρχει χιλιάδες χρόνια πριν την ανακάλυψη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Είναι προφανές λοιπόν το μεγάλο εύρος αυτής της επιστήμης, αφού η γνώση μπορεί να υπάρχει σε τόσες πολλές μορφές αλλά και σε τόσους πολλούς φορείς. Με άλλα λόγια η απλή χρήση των υπολογιστών (αλήθεια οι «συντάκτες του σχεδίου γνωρίζουν τι είναι υπολογιστής;) και των νέων τεχνολογιών (που σύμφωνα με το «σχέδιο») θα «διατρέχουν πλέον όλη τη σχολική ζωή του μαθητή» (έλεος) ΔΕΝ είναι η πληροφορική.
Επίσης είναι προφανές ότι το εποπτικό μέσο υπολογιστής δεν είναι η πληροφορική, ούτε το μικροσκόπιο δεν είναι η βιολογία, ούτε το αμπερόμετρο η φυσική, ούτε ο διαβήτης η Γεωμετρία και φυσικά ούτε η κιμωλία, ο πίνακας και το αναγνωστικό η γλώσσα μας.
Αν λοιπόν οι αγαπητοί «συντάκτες» του σχεδίου νομίζουν πως το να μαθαίνει κάποιος να σκέφτεται, να λύει, να αναλύει, να συνθέτει κ.λ.π., ζητήματα που αντιμετωπίζονται κατεξοχήν από τα μαθήματα της πληροφορικής και ιδιαίτερα από το πανελλαδικά εξεταζόμενο μάθημα της Ανάπτυξης εφαρμογών σε προγραμματιστικό περιβάλλον στη Γ’ Λυκείου (λέγε με Αλγοριθμική), δεν είναι αιτούμενα σε οποιοδήποτε εκπαιδευτικό σύστημα και σε οποιαδήποτε βαθμίδα, τότε όντως υπάρχει πρόβλημα.
Και επειδή πιθανόν ορισμένοι αναγνώστες (και πολύ φοβάμαι και οι συντάκτες του «σχεδίου») ίσως να μη γνωρίζουν τι είναι πρόβλημα θα προσθέσω ότι, στην καθομιλουμένη, εννοούμε μια δυσάρεστη κατάσταση η οποία επιθυμούμε να αλλάξει (προς το καλύτερο) ή ένα θέμα για την επίλυση του οποίου απαιτείται σκέψη και συγκέντρωση. Τα προβλήματα δε, σύμφωνα με μια σχετική κατηγοριοποίηση διακρίνονται σε επιλύσιμα, μη επιλύσιμα (άλυτα) και ανοικτά.
Δηλαδή αντί να πάμε μπροστά, με ενίσχυση του μαθήματος της πληροφορικής στην κατεύθυνση του πραγματικού του περιεχομένου του σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, κάποιοι «οραματίζονται» να πάμε ολοταχώς προς τα πίσω. Εν κατακλείδι σε μια εποχή που ονομάζεται εποχή της πληροφορίας, κάποιοι «σχεδιάζουν» την παραδοξότητα να υπάρχει Λύκειο σε ευρωπαϊκή χώρα χωρίς μάθημα πληροφορικής.
Πιστεύοντας ότι ακόμα και ο σουρεαλισμός έχει τα όριά του, ελπίζω το πρόβλημα (με το επαναλαμβανόμενα διαρρέον σχέδιο) να μην είναι άλυτο!
Δρ. Κυριάκος Πατριαρχέας,
Καθηγητής Πληροφορικής ΠΕ 19, Ερευνητής - Συγγραφέας
Σημ. 1: Μιας και οι «συντάκτες» του «σχεδίου» κατά πως φαίνεται (κακο)αντιγράφουν το πρόγραμμα του International Baccalaureate (ΙΒ) τουλάχιστον ας το κάνουν σωστά μελετώντας το πρόγραμμα της βαθμίδας του Λυκείου (Diploma programme curriculum κατά ΙΒ), στην ομάδα 5, όπου υπάρχει η πληροφορική με ενισχυμένο ρόλο, όπως σωστά για την εποχή μας συμβαίνει σε κάθε πολιτισμένη χώρα.
Σημ. 2: Με τον όρο «συντάκτες» του σχεδίου δεν αναφέρομαι στα 3 πρόσωπα που εμφανίζονται σε σχετικό άρθρο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», δεν είναι δυνατό τέτοιες προχειρότητες να έχουν σχέση με καταξιωμένους (κατά τη γνώμη μου) ανθρώπους.
Σημ. 3: Αναρωτιέμαι, δεν είναι κρίμα για την παιδεία μας, το κεφάλαιο που λέγεται καθηγητές πληροφορικής (από τους πλέον αποδοτικούς κλάδους) να θέλουν κάποιοι να «σπαταληθεί» σε ζητήματα που δεν αφορούν την επιστήμη τους; Αυτή είναι η σωστή αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού; Για αυτό διορίστηκαν; Δεν είναι αυτό παρεμπόδιση στη εξέλιξη και τη σταδιοδρομία τους; Θα αναλάβει κάποιος από τους «διαρρέοντες» την ευθύνη της διαρροής ενυπόγραφα για να εισπράξει και τις νόμιμες αντιδράσεις των καθηγητών πληροφορικής οι οποίοι εκτός από υποχρεώσεις έχουν και νόμιμα δικαιώματα;
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
23:31
2
σχόλια
Ετικέτες αναδημοσιεύσεις, περί επιστήμης, ω τι κόσμος μπαμπά
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Society built up on shit...
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
23:35
2
σχόλια
Ετικέτες ω τι κόσμος μπαμπά
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
Θυσίες για να σωθεί η πατρίδα (και οι κηφήνες της)
Καταργείται ο 13ος και ο 14ος μισθός παντού*, το ίδιο και στις συντάξεις, αυξάνεται ο ΦΠΑ κτλ κτλ.. Τα μέτρα τα μάθατε, βλέπετε πως απο δω και πέρα θα "τον πιείτε" γιατί η χώρα χρειάζεται θυσίες..
Από την ελληνική wikipedia:
κηφήνας είναι η αρσενική μέλισσα, που κύριο σκοπό ύπαρξης έχει τη γονιμοποίηση της βασίλισσας. Σε περιόδους αφθονίας της τροφής (π.χ. την άνοιξη) οι υπόλοιπες μέλισσες ανέχονται τους κηφήνες. Όμως τις περιόδους έλλειψης τροφής και της προετοιμασίας για τη διαχείμαση ( φθινόπωρο) οι μέλισσες εξοντώνουν τους κηφήνες σαν άχρηστους, πεταγοντάς τους -κυριολεκτικά- έξω από την κυψέλη.
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
11:50
6
σχόλια
Ετικέτες διαμαρτυρίες, πολιτική (με μικρό π), ω τι κόσμος μπαμπά
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
Περί μείωσης δαπανών...
Χωρίς πολλά λόγια... (τα έχει όλα το link)
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
23:09
0
σχόλια
Ετικέτες παιδεία, πολιτική (με μικρό π), ω τι κόσμος μπαμπά
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
Ελεήστε με
Έχω ένα μαγαζί και χρωστάω 3.000.000€.
- Άτοκα (επειδή με γουστάρεις και στο παρελθόν πετάξαμε μαζί 1-2 ανθοκήπια στα μπουζούκια)
- με μικρο τόκο (επειδή δεν είσαι ο μόνος πρόθυμος δανειστής, αλλά θα βρεθούν πολλοί)
- ή με μεγάλο τόκο (λόγω ρίσκου και έλλειψης ανταγωνισμού όπως πχ οι τοκογλύφοι)
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
16:41
8
σχόλια
Ετικέτες πολιτική (με μικρό π), ω τι κόσμος μπαμπά
Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
Αφιέρωση...
Αντί να ακούσω κάτι συγκεκριμένο για το τι μπορεί να γίνει καλύτερο σ αυτή τη ρημαδοχώρα, έχω σιχαθεί να ακούω από παντού για πράσινη ανάπτυξη, πράσινη οικονομία και πράσινα άλογα...
Προς τους ανίκανους που θελουν να μας κυβερνήσουν....
Σας το αφιερώνω:
Υ.Γ: Όποιος το θεωρήσει ύμνο στο Πασόκ, να τρέξει γρήγορα για λοβοτομή.
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
15:59
9
σχόλια
Ετικέτες περιβάλλον, πολιτική (με μικρό π), ω τι κόσμος μπαμπά
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009
Το νού σας ρεμάλια!!!!
Μην τυχόν και διανοηθείτε να επιτρέψετε να έχουμε κυβέρνηση του 40% με κανα 50% αποχή δηλαδή στην πράξη κυβέρνηση εκλεγμένη από το 20% του λαού.
Μην τυχόν αφήσετε τα κομματόσκυλα και τους ηλίθιους να αποφασίσουν για το αύριό μας.
Δεν με νοιάζει τι θα ψηφίσετε. Δεν έχω καμμία δουλειά να σας πω τι να ψηφίσετε.
Απλά και μόνο σας ζητώ να ασκήσετε την κατεξοχήν υποχρέωσή σας στη δημοκρατία.
Να ψηφίσετε. Οτιδήποτε γουστάρετε.
Τα 'χαμε ξαναπεί και εδώ.
Το νού σας ρεμάλια!!!
Υ.Γ. Θα επανέλθω και αργότερα με πολιτικοεκλογική ανάλυση
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
16:55
2
σχόλια
Ετικέτες πολιτική (με μικρό π), ω τι κόσμος μπαμπά, brainstorming
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009
Πού είναι ο Πρωθυπουργός; ΟΕΟ;
Έχετε αναρρωτηθεί καθόλου τι συμβαίνει όταν κάνουμε πολύ καιρό να δούμε τον Πρωθυπουργό;
Ή μήπως το γιατί ο Καραμανλής έχει τέτοιο έρωτα με την Τήνο;
Λοιπόν, πού λέτε κρύβεται ο Κωστάκης ;
Απάντηση: Στον Πύργο της Τήνου.
Ορίστε και οι αποδείξεις:
Και όχι μόνο αυτό, αλλά πόζαρε κιόλας για να βάλει τη γλυκιά του φυσιογνωμία στην παραδοσιακή μαρμάρινη ταμπέλα:
Τάδε λέγει
Slartibartfast
στις
13:49
1 σχόλια
Ετικέτες brainstorming


